Ontmoet onze Medewerkers

Wie kunnen je beter informatie geven over werken bij Jeugdbescherming Gelderland dan de medewerkers zelf – wellicht jouw toekomstige collega’s. Zij vertellen je over de prettige maar soms ook over de minder prettige kanten van hun werk. Over sommige dingen zijn ze het opvallend eens. Dat de veiligheid van het kind voor hen voorop staat bijvoorbeeld. En dat je er bij ons nooit alleen voor staat. We laten hen hier graag zelf aan het woord.

“ALS JE KIJKT ZONDER TE OORDELEN, DAN PAS ZIE JE HOE DIEGENE
GOED GEHOLPEN KAN WORDEN.”

 

 

“Je hebt hier wel echt een volwassen baan. Met heel veel eigen verantwoordelijkheid en ruimte om je werk zelf in te delen. Je hoeft dit werk niet in een 9 tot 5 stramien te doen. Ik zou dat ook niet meer kunnen. Als jij juist in de avond iets af wilt spreken met een cliënt, prima, dat kan.

Eerlijk gezegd vind ik soms de weerstand die gezinnen kunnen hebben ook wel moeilijk hoor. Soms denk ik ‘zou het niet gewoon veel leuker zijn als ze nou eens echt blij zouden zijn met mijn komst’. Maar júist daardoor blijft dit werk ook altijd een uitdaging. En als het dan toch lukt om tot een gezamenlijk doel te komen, als we samen dezelfde kant op gaan, dan geeft dat extra veel voldoening. Een gevoel van ‘yes, we hebben het gered met elkaar’.

Hoe ik dat doe? Ik stel me vooral heel vragend op. Dat is niet alleen een luisterend oor bieden, maar ook oprecht geïnteresseerd zijn. Ik wil oprecht kijken naar wie die ander – die tegenover mij zit – is. Zonder oordeel te hebben over alles wat er in het leven van die persoon is gebeurd, wat ie heeft meegemaakt, wat ie heeft gedaan. Ook al heeft ie misschien niet altijd de juiste keuzes gemaakt. Als je echt zonder oordeel kijkt, dan pas zie je denk ik echt hoe diegene goed geholpen kan worden.”

Naomi was gedurende vijf jaar vanuit Jeugdbescherming Gelderland betrokken bij Xenne, die pas 18 jaar is geworden en nu op eigen benen moet staan. Samen met pleegmoeder Coby kijken ze terug.

Achtergrond

Xenne komt uit een gezin van vijf kinderen. Zij kan zich herinneren dat ze samen met haar oudste broer en drie broertjes vaak straf kreeg. Willekeurig en dus onvoorspelbaar. Met name haar moeder was in haar ogen de boosdoener. “Zij negeerde mij heel vaak. Alsof ik er niet was. Ik werd vaak zonder eten naar bed gestuurd. Mijn vader kwam dan ’s avonds nog stiekem een marsepeinen varkentje brengen. Ik werd vaak ’s avonds buiten gezet, alleen, in het donker en ik kon niet naar binnen omdat de deur op slot zat. Soms werd ik geslagen of aan mijn arm pijn gedaan. Als er eten was dat ik lekker vond kreeg ik minder en van minder lekker eten kreeg ik meer. Ik zag wel dat het bij vriendinnen thuis heel anders was, toch accepteerde je als kind de situatie thuis. Eigenlijk waren mijn broertjes en ik vooral heel bang dat onze ouders zouden scheiden. Ze maakten heel veel ruzie met elkaar.”

Uit huis

De kinderen werden allemaal apart in een pleeggezin geplaatst. “Ik denk dat het wel verstandig is geweest dat wij niet samen waren. In het begin was dat wel moeilijk want wij hadden juist jarenlang samen opgetrokken om te overleven. Vooral met twee jongere broertjes had ik een goede band. Hen zie ik ook nog wel regelmatig. Wanneer we in de eerste jaren bij elkaar op bezoek kwamen ontstond gelijk het ‘oude bondje’. Dat was een natuurlijk patroon vanuit ons gezin. Wij accepteerden ander gezag niet en behandelen ieder ander op een vijandige manier. Puur overleven.”

Voogd en pleegzorg

“In het begin had ik geen zin in Naomi. Ik had geen zin in praten. Gelukkig nam Naomi mij vaak ergens mee naartoe. Even weg werkt beter. Dan zit je ook niet zo tegenover elkaar, dat praat makkelijker. Er is uiteindelijk wel een band ontstaan tussen ons. Het is belangrijk geweest dat Naomi er altijd was gedurende de afgelopen 5 jaar. Ze heeft veel voor mij betekend.”

Pleegmoeder Coby beaamt dat: “Naomi was toegankelijk en geïnteresseerd. Naomi is belangrijk geweest voor Xenne én voor mij. Toen de vraag via school kwam of ik Xenne wilde opvangen was ik helemaal niet bezig met pleegzorg. Ik was alleenstaand, woonde in een piepklein dorp in het midden van het land en wilde eigenlijk terug naar Zuid-Holland. Xenne kwam bij mij en nu kan ik zeggen dat ze het beste is wat mij is overkomen. Maar dat is niet gemakkelijk gegaan. Ik heb weleens op het punt gestaan om de plaatsing te stoppen.”

Gevolgen

Coby wordt even stil en vervolgt: “In het tweede jaar veranderde Xenne. De enige emotie waar zij uiting aan kon geven was boosheid. En dat richtte zich op mij. Ik bleef echter rustig, maar dat triggerde Xenne nog meer.” Xenne beaamt dat zij daar heel slecht tegen kon: “Ik wilde een reactie. Toen Coby een keer weg wilde lopen heb ik haar vastgepakt. Dat was echt over de grens. Ik kon toen geen woorden geven aan wat ik voelde. Ik kon alleen boos worden.”

Xenne: “In de toekomst wil ik graag anderen gaan helpen en daarom ben ik nu een sociale opleiding gaan doen. Toch is het ook wel confronterend om naar mijzelf te kijken tijdens de opleiding. Aan het begin van het jaar moest ik een ik-boek maken, maar mijn moeder wilde geen foto’s en informatie geven. Naomi heeft mij toen geholpen om met school tot een oplossing te komen.”

Naomi: “Xenne heeft ontzettend veel meegemaakt. Die boosheid was erg logisch. Gelukkig is Xenne ten diepste een vrolijk kind dat vooruitkijkt. Dat heeft haarzelf en Coby erg geholpen. Na de boosheid was er eigenlijk altijd wel weer een moment dat Xenne verdriet liet zien en Coby weer dichterbij kon komen. Terugkijkend heeft Xenne een grote ontwikkeling doorgemaakt. Ik ben ontzettend trots op haar. Ze heeft verschillende therapieën gevolgd waar ze geen zin in had. Toch ging ze altijd. En hier zit zij nu. Volwassen, begonnen aan haar mbo en de wil om zelf in de hulpverlening te gaan werken.”

Groei en toekomst

Naomi noemt een voorval waaruit blijkt hoe krachtig Xenne is geworden: “In december liepen Xenne en haar broertje ineens hun moeder tegen het lijf. Ze renden in eerste instantie weg; de reflex van angst was er nog. Toch draaide Xenne zich om en nam ze het initiatief om met moeder te gaan praten. De eerste keer in meerdere jaren.”

Xenne: “Met mijn vader heb ik geregeld contact. Ik logeer daar ook soms. Met mijn moeder heb ik eigenlijk geen contact. Dat is niet erg. Binnenkort ga ik ook verhuizen. De verhuisplannen die Coby had voordat ik kwam gaan nu door. Ik zit op een school die goed te bereizen is vanuit onze nieuwe woonplaats. Coby is voor mij in het dorp gebleven. Nu ga ik met haar mee.”

Naomi: “Het is denk ik goed voor Xenne dat mijn officiële betrokkenheid gestopt is nu ze achttien jaar is. Ze mag haar eigen weg gaan. We zullen elkaar vast nog wel af en toe een berichtje sturen zoals we dat gewend waren. Het is mijn werk om een band op te bouwen met mensen. Maar de band die ik met Xenne heb is inmiddels meer dan werk. En dat hoort er ook bij.”

Jeugdzorgwerker ben je 24 uur per dag. En helemaal als je werkt bij de Spoedeisende Jeugdzorg. Ook in hun vrije tijd zijn de crisisinterventors alert op mogelijke noodsituaties. Dat wordt hier mooi verwoord door Suzan van Westen.

“Zondag, laat in de middag. Ik ging nog snel een rondje wandelen, want daar was ik die dag nog niet aan toegekomen. De wandeling moest niet te ver van huis zijn, want ik was bereikbaar voor mijn werk. Ik werk als crisisinterventor voor de Spoedeisende Jeugdzorg van Jeugdbescherming Gelderland.

Samen met mijn team intervenieer ik in crisissituaties. Dat wil zeggen dat we bij acute problemen die met kinderen en jongeren spelen – en eventueel ook in de gezinnen waar zij deel van uitmaken – direct en 24 uur per dag onze hulp kunnen aanbieden. Ik had niet kunnen vermoeden dat deze wandeling tot een interventie in de buitenlucht zou leiden.

Ik genoot van de laatste zonnestralen van deze dag en liep de brug op. Het was er druk: auto’s, fietsers, joggers en wandelaars, allemaal op weg naar hun eigen einddoel. Daar stond ze, midden op de brug. Een jong meisje nog.  Ze keek over de rand van de brug naar beneden. Ze maakte een gestreste indruk, liep zenuwachtig op en neer en was in zichzelf gekeerd. Verschillende voorbijgangers probeerden haar voorzichtig te benaderen, maar ze snauwde hen af. De mensen aarzelden en liepen daarna weer door.

Ik onderbrak mijn wandeling en de hulpverlener in mij was direct alert. Ik hoefde er geen seconde over na te denken en liep op haar af. Ik sprak haar aan en probeerde oogcontact te maken. Ze reageerde afhoudend en boos. Ze probeerde haar gezicht achter haar lange haren te verbergen. Ik zag pijn in haar ogen. Ik bleef haar op een uitnodigende manier aanspreken. En toen ik merkte dat ze me maar af bleef weren, stelde ik haar de vraag die alle mensen daar op die brug bezighield: ben je van plan om van de brug af te springen? Op dat moment brak ze. Ze huilde en we raakten in gesprek.

Wat is mijn werk als crisishulpverlener en wat is de empathie die ik als mens heb? Deze twee zaken liepen op deze dag vloeiend in elkaar over. De hulpverlening, vooral de jeugdzorg, staat niet altijd in een positief daglicht. Kijk de berichtgeving in de media er maar op na, dan weet je wat ik bedoel. Ik vind dit onbegrijpelijk. Ik ben al ruim 20 jaar werkzaam in de (jeugd)hulpverlening en doe dit werk met hart en ziel. Het is een passie waarin mijn persoon en mijn werkhouding versmolten zijn, met het doel om kinderen, jongeren en gezinnen te helpen.

Terug naar de zondagmiddag op de brug. Uiteindelijk heb ik deze moeilijke situatie kunnen de-escaleren. Ze werd weer rustig en bedankte me. Ze stapte op haar fiets, terug naar haar huis, haar haren in de wind. Langzaam verdween het rode achterlicht van de brug. Toen ik naar nakeek schoot het liedje ‘Bridge over troubled water’, door mijn hoofd. Man, wat heb ik een rothekel aan dat nummer…”

Onze medewerkers streven altijd naar een goede afloop. In de allereerste plaats voor het kind, maar ook voor de ouders en eventuele andere leden van het gezin. De voldoening is groot als uiteindelijk alles op zijn plaats valt.

Hoe ouders de voogdij over hun kind terugkregen

Het is dinsdagmorgen 29 september. Het regent, het is grijs. De herfst is duidelijk onderweg. Nico staat al klaar bij de rechtbank in Zutphen. Bekend terrein voor jeugdbeschermers. Toch zal Nico de zitting op deze druilerige dag gaan onthouden als een uniek moment. De dag waarop Reinier en Lucia de voogdij gaan terugkrijgen over hun zesjarige zoontje David.

Hoe het begon

Het gebeurt niet vaak dat beide ouders het gezag terugkrijgen na vijf jaar voogdij bij Jeugdbescherming Gelderland. Toen David geboren werd hadden Reinier en Lucia nog een relatie. Lucia was minderjarig en mede daardoor kwam de voogdij bij Jeugdbescherming Gelderland terecht. Reinier is tien jaar ouder en was meerderjarig. Het leven van Reinier en Lucia verliep ingewikkeld in de tijd dat David geboren werd. Er was geen stabiliteit. Lucia stond zelf ook toezicht van Jeugdbescherming Gelderland. Achteraf gezien heeft de jeugdbescherming in de ogen van Lucia en vooral Reinier hun leven ook niet makkelijker gemaakt. Reinier vertelt daarover en denkt dat hij in die periode ook getraumatiseerd is geraakt door de keuzes van anderen.

Reinier: “Gelijk na de geboorte werd ik opzij geschoven door de jeugdbeschermer. Ik was niet makkelijk en zat niet goed in mijn vel. Maar ze kenden mij niet en oordeelden toch”. Reinier was meerderjarig en kreeg daardoor ook nog eens te maken met een aangifte wegens seks met een minderjarige. “Pedofilie dus,” vult Lucia aan terwijl ze laat merken dat ze het daar toentertijd al helemaal niet mee eens was. Dat Jeugdbescherming Gelderland aangifte deed was juridisch gezien wellicht logisch, maar het heeft volgens Reinier veel kapot gemaakt. Reinier zegt dat hij toen echt afgleed, hoewel hij na een rechtszaak vrijgesproken werd.

Jeugdbescherming

In de eerste anderhalf jaar na de geboorte van David hebben Reinier en Lucia vier jeugdbeschermers gehad. Het was de tijd dat de transitie in de jeugdzorg net bezig was en ook bij Jeugdbescherming Gelderland 30% van de collega’s moest vertrekken. Daardoor was er een hoog verloop van ervaren jeugdbeschermers die vertrokken, nieuwe medewerkers die te weinig begeleiding bij het inwerken kregen en tijdelijk personeel dat gaten moest opvullen. Reinier en Lucia zien zichzelf als slachtoffer daarvan.

Nico kwam toen David anderhalf jaar oud was. Reinier had op dat moment een beperkte en ingewikkelde omgangsregeling met David. De ouders hadden toen geen relatie meer. David heeft altijd bij Lucia gewoond, ook toen zij in de eerste periode nog bij haar zus woonde.

“Wij hebben gelukkig altijd goed met elkaar kunnen communiceren over David,” zegt Lucia over de reden waarom het gelukt is te zijn waar ze nu zijn. Reinier vindt het lastig te benoemen wat ervoor gezorgd heeft dat hij zijn leven weer op orde kreeg. “Ik heb gelijk gekozen om er voor mijn zoontje te zijn. Alles draait om hem. Voor hem doe ik alles.” Nico beaamt dat en zegt dat hij in Reinier altijd een vechter heeft gezien. Iemand die niet opgaf ondanks de tegenslagen in zijn leven. “David werd zijn doel”.

De zitting

En zo zitten Nico, Reinier en Lucia nadat ze elkaar een kleine vier jaar geleden voor het eerst ontmoet hebben samen in de rechtbank. Niets lijkt de beëindiging van de voogdijmaatregel in de weg te staan. Toch zijn Reinier en Lucia gespannen. Zoveel meegemaakt. Zoveel angst gehad voor ‘de jeugdzorg’. Het duurde lang voordat ze Nico gingen vertrouwen.

De kinderrechter laat er echter geen gras over groeien. Volgens haar is het een mooie dag! Na een formeel rondje langs de aanwezigen laat ze Reinier en Lucia niet langer in spanning: “Ik ga het verzoek toewijzen. Jullie krijgen beiden het gezag over David!” Lucia laat de spanning van zich afglijden en veert op in haar stoel. Het is een mooie dag…

Opluchting en vooruitkijken

Wanneer Nico met Reinier en Lucia om de uitspraak te vieren nog even ergens wat drinkt vertelt Reinier hoe opgelucht hij is: “Er valt een zware last van mijn schouders. Altijd iemand die mee moet kijken, dat is voorbij”.

De ouders hebben beide ondersteuning in hun dagelijks leven. Nico heeft hen daar goed bij geholpen. Lucia: “Nico verplichtte niet. Hij stelde met ons doelen en creëerde een basis voor onze samenwerking. Eerder hadden we het gevoel dat we moesten, dat wij het nooit goed genoeg deden en dat er oordeel was. Er was veel strijd. Nico hielp ons met het veranderen van omstandigheden zodat wij ons proces konden doorlopen en konden groeien”.

Reinier en Lucia willen vooral vooruit kijken. Ze zien deze dag als een nieuwe start. Hun familie ondersteunt hen en er is goed wederzijds contact. Reinier krijgt binnenkort een eigen woning. Ook Lucia gaat na vier jaar begeleid te hebben gewoond zelfstandig wonen met enkel nog ambulante begeleiding. Zij mag vanmiddag de sleutel van haar nieuwe appartement halen en komt twee straten van Reinier te wonen. Bijna te mooi om waar te zijn. ’s Morgens de voogdij en ’s middags de sleutel ophalen. Het is een mooie dag.

Reactie van Arno Lelieveld, bestuurder Jeugdbescherming Gelderland

De dag waarop ik dit verhaal lees, is voor mij ook een mooie dag. Ik lees en voel mee met Reinier, Lucia, Nico én de kleine David. Wat een geweldige veerkracht en toewijding lees ik tussen de regels door. En wat mooi hoe een baby en peuter als David zo’n krachtige inspiratiebron is. Voor zijn ouders, maar ook voor Nico dus.

Ik ben ook trots op het werk van Nico. Hij heeft echt het vertrouwen van Reinier en Lucia weten terug te winnen. Noodzakelijk om zijn eigen doel als jeugdbeschermer van David te bereiken. Beschermen is namelijk niet hetzelfde als afschermen, maar om de relaties te laten groeien waardoor een kind zichzelf kan zijn. En welke relaties dan die tussen ouders en kind, zijn dan belangrijker?

Reinier heeft moeite met de keuzes die destijds door jeugdbescherming zijn gemaakt. Jeugdbescherming is moeilijk werk waar we continu op moeten reflecteren. Reinier vertelt dat hij niet de gemakkelijkste was, maar misschien is het beter om te bedenken dat situaties en
omstandigheden vaak heel complex zijn. We hebben o.a. te maken met heftige emoties en vooroordelen, intergenerationele psychologische trauma’s, ingewikkelde juridische aspecten, benodigde hulp of zorg die niet tijdig beschikbaar is en simpelweg botsende normen en waarden op grond van cultuurverschillen.

Daarom proberen we vanuit Jeugdbescherming Gelderland zo veel mogelijk continu te leren van dit soort verhalen. De kunst is om het oordeel over goed en kwaad los te laten en lessen te trekken voor de toekomst. Lessen die gaan over echt contact maken, beter begrijpen welke patronen ten grondslag liggen aan onveilig opgroeien en welke hulp of zorg echt werkt om kinderen te laten opgroeien in eigenwaarde. Zoals dat Nico dus gelukt is voor David.

De namen van de betrokkenen zijn gefingeerd.

Het verhaal van de 16-jarige Suna geeft inzicht in de samenwerking van jeugdbeschermers met specialisten en in het gevaar om te snel klaar te staan met (voor)oordelen. Situaties kunnen heel anders zijn dan op het eerste gezicht lijkt.

Suna

De 16-jarige Suna woont samen met haar vader op een AZC. Ze heeft een vriendje, maar haar vader keurt deze relatie niet goed. Suna is bang dat haar vader haar terugstuurt naar haar land van herkomst en wil daarom niet bij haar vader blijven wonen. De politie en het COA (Centraal Orgaan opvang Asielzoekers) menen dat er een hoog risico is op eergerelateerd geweld en dat het meisje in veiligheid moet worden gebracht.

Zo komt het verhaal begin dit jaar binnen bij de Spoedeisende Jeugdzorg (SEZ) van Jeugdbescherming Gelderland (JbGld). Soortgelijke meldingen komen wekelijks bij SEZ binnen, in dit geval bij Herben de Korte. Het COA en de politie vragen hem naar het AZC te komen. Voor Herben samen met zijn collega Alco op pad gaat, belt hij met Züleyha Sahin. Züleyha ondersteunt vanuit het team multicultureel vakmanschap van JbGld collega’s met haar expertise op het gebied van cultuursensitief werken. Züleyha blijft vervolgens gedurende de hele interventie beschikbaar voor overleg.

Interventie SEZ

Aangekomen op het AZC maken Herben en Alco als eerste verbinding met zowel Suna als vader. Zij nemen de tijd, onderzoeken, vragen door en vragen expliciet naar feiten. Feiten die Züleyha vaak een goed beeld kunnen geven van wat uitspraken betekenen in een bepaalde culturele context. Na grondig onderzoek en overleg met Züleyha komen zij tot de gezamenlijke conclusie dat er geen sprake is van eergerelateerd geweld.

Toch wordt Suna met toestemming van vader uit huis geplaatst. Dit tot haar genoegen. Soms is de situatie al te ingewikkeld geworden wanneer SEZ komt en is er meer tijd nodig om het contact te herstellen. De inschatting van SEZ betreft niet alleen het vermoeden van eergerelateerd geweld, maar ook andere risicofactoren. De inschatting is ook dat Suna een reëel risico loopt om in de handen te komen van mensenhandelaren. Ze is kwetsbaar en beïnvloedbaar en er zijn andere signalen die dit risico aannemelijk maken.

Na het plaatsen van Suna in het Time Out Huis, de crisisplek waar ze tijdelijk wordt ondergebracht, draagt SEZ het stokje over.

Islamitische opvoeding

Züleyha is naast haar werk bij Jeugdbescherming Gelderland ook werkzaam als teamleider bij het Time Out Huis. Zij ontmoet Suna de volgende dag. Züleyha sluit aan bij het gesprek tussen Suna en de hulpverlener van de gemeente die langskomt om vervolghulp te organiseren. Suna praat en verstaat zeer moeizaam Nederlands, daarom vertaalt Züleyha voor haar. De hulpverlener heeft gehoord dat vader Suna een islamitische opvoeding wil geven. Ze vraagt aan Suna of dit klopt. Züleyha ziet Suna gelijk ‘ja’ knikken naar de hulpverlener. Iets later wordt duidelijk dat het woord islamitisch bij deze hulpverlener de associatie oproept dat Suna met strenge beperkingen door het leven gaat. Een in dit geval onterechte associatie. Züleyha ziet dit vaak gebeuren; hulpverleners die vanuit een eigen referentiekader te snelle interpretaties maken. In dit geval de eigen invulling van wat een islamitische opvoeding is.

Wanneer Züleyha de hulpverlener vraagt wat ze precies bedoelt met islamitische opvoeding, kan deze dit niet goed onder woorden brengen. Züleyha helpt de hulpverlener te nuanceren en samen formuleren ze vervolgens informatieve en verdiepende vragen waar geen aannames achter zitten.

Dader of liefhebbende vader?

Züleyha heeft ook gesprekken met de vader. Hij is met zijn dochter naar Nederland gevlucht voor een goede toekomst voor zijn dochter. En zoals zo vaak, dat geldt ook voor mensen met een Nederlandse achtergrond, spelen er onderliggende thema’s die bij een crisissituatie naar voren komen. In dit geval speelt bij vader de angst om zijn kind kwijt te raken. Maar zeker ook zijn liefde voor zijn dochter en de onmacht die hij als vader van een puberdochter ervaart. Deze gesprekken vragen om verbinding met de cliënt. Het vraagt om aansluiten vanuit het perspectief van de cliënt, nieuwsgierig zijn, doorvragen en niet oordelen.

Suna is op het Time Out Huis voorgelicht over dat ouders ook hier in Nederland verantwoordelijk zijn voor hun kind tot het meerderjarig is en dat ouders gewoon mee kunnen blijven beslissen als een jeugdige uit huis is geplaatst. Suna leerde dat Nederlandse meisjes ook regels van huis uit mee krijgen en nog veel meer. Züleyha en de betrokken hulpverleners hebben vader in ere gehouden in zijn positie als vader. Bijvoorbeeld door hem te betrekken bij beslismomenten en het bespreken van de wensen van Suna. Iets waar Suna in eerste instantie verbaasd over is: haar vriendje heeft haar geadviseerd ervoor te zorgen door jeugdzorg uit huis gehaald te worden, zodat vader niets meer te zeggen heeft en zij elkaar vaker kunnen zien… Züleyha ziet dat vaker gebeuren. Meisjes die meer vrijheid willen afdwingen door middel van een uithuisplaatsing.

Perspectief

In de periode na de crisisplaatsing zijn vader en Suna geholpen om vanuit het familieperspectief te kijken naar hoe het verder moet. Vader wilde haar inderdaad graag terugsturen. Hij zag hoe zij in Nederland risico’s liep waar hij haar voor wilde beschermen. Züleyha: “Te snel wordt het terugsturen als gevaarlijk geïnterpreteerd. De meeste ouders zullen echt niet zomaar hun kind terug de oorlog in sturen of het gevaar tegemoet.” Het gevaar kwam echter juist vanuit het in een nieuw land wonen.

Züleyha legt uit dat er onder andere vanuit het Time Out Huis intensief gewerkt is aan het creëren van inzicht bij Suna. Wat zijn de gevolgen van in Nederland blijven? Welk perspectief is er? Inclusief de mogelijkheid dat de verblijfsaanvraag van vader wordt afgekeurd. En wat is het perspectief om terug te keren naar het land van herkomst en weer bij moeder te gaan wonen? Het IOM (begeleiding van mensen die vrijwillig terugkeren naar het land van herkomst) heeft in het land van herkomst onderzoek gedaan bij moeder thuis. Zij kwamen tot de conclusie dat het daar veilig was. Suna en vader deelden die conclusie en besloten in gezamenlijkheid dat het beter was dat Suna terug zou gaan.

Ouders als gezagsdrager in positie houden (bij extreme onveiligheid daargelaten) helpt om eerder tot een gezonde balans te komen binnen de familie. Zo is er perspectief gecreëerd door de tijd te nemen en aan te sluiten bij de culturele context van deze mensen.

Over ons

Je staat er nooit alleen voor.
We werken als een team.

Elk kind verdient het veilig op te groeien. Maar soms zijn er omstandigheden in een gezin waardoor dat (tijdelijk) niet lukt. In Gelderland is het voor zo’n 4.000 kinderen thuis onveilig. Het lukt hun ouders op dit moment niet hen de zorg en opvoeding te geven die zij nodig hebben. Meestal doordat er in deze gezinnen meerdere complexe problemen en omstandigheden tegelijk spelen.

#jeugdbescherming #gelderland #jeugdzorg #jbgld
#jeugdzorgwerker #vacatureindezorg #vacature
Lees verder
Wij